The Bones, Lokerse Jazzklub
Lokeren (België), 21-01-2006
Samenstelling: Lode Mertens (trombone)
Frederik Heirman (trombone)
Ben Fleerakkers (trombone)
Laurent Hendrick (bastrombone) Free Desmyter (piano)
Klaas Balijon (drums)
Peter Verhaegen (bas)
The Bones traden aan met een vernieuwde ritmesectie en met een voor het grootste
deel vernieuwd repertoire. Naast enkele klassiekers (o.a. ‘Round Midnight
in een arrangement van Slide Hampton) werd vooral eigen werk gespeeld. Hierbij
trad voornamelijk Frederik Heirman op de voorgrond als componist , maar ook
Lode Mertens en Ben Fleerakkers (arrangement van Love for Sale) lieten zich
niet onbetuigd. De ensembles klonken vaak verrassend, snedig en genuanceerd.
In de solo’s toonden The Bones ten overvloede wat zij technisch en qua
inspiratie in huis hebben. De ritmesectie met pianist Free Desmyter, bassist
Peter Verhaegen en drummer Klaas Balijon vervulde in de eerste plaats een
dienende rol, maar gaf in een trio-intermezzo blijk van grote muzikaliteit
en inventiviteit.
Jazz weer hip door Wouter Hamel en Young Sinatras
door HANS INVERNIZZI
14 JANUARI 2006 - LOCHEM - The Young Sinatras met Wouter Hamel. Lochemse Schouwburg, 12 januari.
Alsof ze net het cellofaantje eraf hebben getrokken, zo vers, fris en fruitig
klinkt de swingjazz van The Young Sinatras. Jong zijn ze zeker, deze negen
musici.
Allemaal, zo op het oog, onder de dertig. Maar gerijpt, zeer gedisciplineerd,
professioneel en met ongekende energie spelend. En al bestaat de blazerssectie
uit zes in plaats van de gebruikelijke dertien instrumenten; de groep klinkt
wel degelijk als een volwaardige big band.
Met Sinatra hadden de mannen meer toen de Duitse vocalist Tom Gaebel meezong,
wiens stem sprekend lijkt op die van Ol' Blue Eyes. Voor de huidige tournee
is Wouter Hamel aangezocht. Een charmezanger met een soepele, elegante stem,
die qua stijl doet denken aan Frank zelve en een aantal van diens klassiekers
brengt, maar daar een eigen draai aan geeft.
Heel wijs, want Wouter heeft genoeg eigenheid om overeind te blijven zonder
op de schouders van Sinatra te gaan staan. Bij de Young Sinatras bepaalt hij
zich, voluit genietend van messcherpe grooves en de boys in de band opzwepend,
tot standards. Wouter doet dat met de bravoure van een routinier. Risicos
schuwt hij niet. Het is altijd link veel te schakelen tussen je normale en
je kopstem, want je zit er zo gauw naast. Hamel doet het veelvuldig en raakt
de noten perfect. Tot het einde van het concert. In de toegift, My Funny Valentine,
slechts begeleid door de meesterlijke pianist Paul Stark, gaat het een paar
keer mis. Het is een kleine smet op een vlekkeloze, snelgesneden en geestige
show.
Het is mooi dat de sophisticated jazz uit de jaren veertig en vijftig weer
in opmars is. Internationale sterren als Michael Bublé, Jamie Cullum,
Norah Jones en Matt Dusk hebben het voordeel van een start in grote landen
als Amerika en Canada. Maar zangers als Hamel en de jazzcats van de Young
Sinatras doen in geen enkel opzicht onder voor de grote namen. Jazz is weer
hip - en dat is vooral te danken aan deze nieuwe generatie.